تاثیر سبک های یادگیری بر روش تدریس

در نظام های آموزشی نوین، شناسایی متغیرهای اثرگذار بر کیفیت یادگیری به یکی از اولویت های بنیادین پژوهشگران حوزه علوم تربیتی تبدیل شده است؛ در این میان، سبک آموزشی معلم به عنوان یک سازه روانشناختی-تربیتی، نقشی تعیین کننده در انتخاب و اجرای روش های تدریس ایفا می کند. این پژوهش با هدف واکاوی عمیق رابطه میان سبک های آموزشی معلمان و روش های تدریس انتخابی آنان در بستر تحولات آموزشی قرن بیست و یکم طراحی شده است. سبک آموزشی، که بیانگر الگوهای رفتاری پایدار و باورهای بنیادین مدرس در فرآیند یاددهی است، نه تنها بر اتمسفر کلاس تاثیر می گذارد، بلکه مستقیما بر چگونگی انتقال مفاهیم، تعامل با دانش آموزان و استفاده از ابزارهای آموزشی سایه می افکند. فرآیند تدریس صرفا یک عمل مکانیکی یا انتقال اطلاعات نیست، بلکه بازتابی از هویت حرفه ای و سبک شناختی مدرس است که در قالب روش های تدریس (مانند روش های مستقیم، تعاملی یا اکتشافی) ظهور می یابد.در دهه های اخیر، با ظهور نظریه های یادگیری سازنده گرا و تحول در ابزارهای دیجیتال، شکاف سنتی میان سبک های معلم محور و دانش آموزمحور عمیق تر شده و نیاز به هماهنگی میان سبک درونی مدرس و روش بیرونی تدریس بیش از پیش احساس می شود. این مقاله بر این فرض استوار است که عدم تجانس میان سبک آموزشی و روش تدریس می تواند به کاهش انگیزه یادگیرندگان، افزایش استرس شغلی معلمان و در نهایت افت کارایی کل سیستم آموزشی منجر شود. بنابراین، درک این رابطه برای بهبود برنامه های آموزش ضمن خدمت معلمان و بازنگری در طراحی محیط های یادگیری ضروری است. پژوهش حاضر تلاش می کند تا با تحلیل تطبیقی رویکردهای مختلف، نشان دهد که چگونه مدرسان با سبک های "تسهیل گر" یا "واگذارنده" تمایل بیشتری به استفاده از روش های تدریس فعال، حل مسئله و پروژه محور دارند، در حالی که معلمان با سبک های "مرجعیت رسمی" یا "کارشناس" همچنان به روش های سنتی و سخنرانی محور وفادار مانده اند. نتایج این بررسی می تواند چارچوبی مفهومی برای مدیران آموزشی فراهم آورد تا در گزینش و چیدمان کادر آموزشی، تناسب میان سبک فردی و الزامات روش شناختی هر حوزه درسی را لحاظ کنند. در نهایت، این مقاله تاکید می کند که انعطاف پذیری در سبک آموزشی و انطباق هوشمندانه آن با روش های تدریس متنوع، کلید دستیابی به آموزش پایدار و فراگیر در عصر دانش است که مستلزم بازنگری در الگوهای سنتی و پذیرش پارادایم های نوین آموزشی می باشد.

کلیدواژه ها:

: سبک آموزش ، روش تدریس ، فرآیند یاددهی-یادگیری ، اثربخشی آموزشی ، روانشناسی تربیتی.