تاثیر تحریکات و محرومیت زود هنگام بر رشد حرکتی

رشد حرکتی کودکان تحت تاثیر عوامل مختلفی از جمله تجربه های زودهنگام قرار دارد. این پژوهش به بررسی تاثیر تحریکات و محرومیت های زودهنگام (شامل میزان فعالیت بدنی، تعاملات اجتماعی و محرومیت از فرصت های حرکتی) بر مهارت های حرکتی در کودکان ۳ تا ۶ ساله ساکن تهران می پردازد. هدف از این پژوهش، تعیین رابطه بین میزان تحریکات و محرومیت های زودهنگام با رشد حرکتی کودکان در این بازه سنی بوده است. روش شناسی این پژوهش، یک مطالعه همبستگی است که با استفاده از نمونه گیری تصادفی ساده ۱۰۰ کودک ۳ تا ۶ ساله از مراکز پیش دبستانی و مهدکودک های تهران انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه جمع آوری اطلاعات در مورد سابقه فعالیت بدنی و تعاملات اجتماعی کودکان و آزمون های استاندارد ارزیابی مهارت های حرکتی درشت و ظریف (مانند آزمون بریج و آزمون جانسون) جمع آوری گردید. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون انجام شد. نتایج نشان داد که بین میزان فعالیت بدنی زودهنگام و مهارت های حرکتی درشت رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r = ۰.۵۲، p < ۰.۰۱). به عبارت دیگر، کودکانی که در دوران پیش از دبستان فعالیت بدنی بیشتری داشته اند، مهارت های حرکتی درشت بهتری از خود نشان دادند. همچنین، محرومیت از تعاملات اجتماعی زودهنگام با کاهش مهارت های حرکتی ظریف مرتبط بود (r = -۰.۳۵، p < ۰.۰۵). علاوه بر این، بین محرومیت از فرصت های حرکتی (مانند عدم دسترسی به فضای بازی مناسب) و هر دو نوع مهارت حرکتی (درشت و ظریف) رابطه منفی و معناداری مشاهده شد.