بازطراحی سیستم های یادگیری با رویکرد علوم شناختی-تربیتی

تحولات شتابان در حوزه آموزش و یادگیری، ضرورت بازنگری در ساختارها و نظام های سنتی یاددهی–یادگیری را بیش از پیش آشکار ساخته است. یافته های نوین علوم شناختی–تربیتی نشان می دهد که یادگیری فرایندی فعال، سازنده و وابسته به تعامل میان فرایندهای شناختی، هیجانی و محیطی است و نمی توان آن را صرفا به انتقال خطی محتوا تقلیل داد. در این راستا، بازطراحی سیستم های یادگیری بر مبنای اصول علوم شناختی–تربیتی می تواند زمینه ارتقای عمق یادگیری، پایداری دانش و بهبود عملکرد تحصیلی فراگیران را فراهم آورد.مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–مروری، به بررسی مبانی نظری و شواهد پژوهشی مرتبط با بازطراحی سیستم های یادگیری می پردازد و نقش مولفه هایی همچون بار شناختی، توجه، حافظه کاری، انگیزش، خودتنظیمی و یادگیری معنادار را در طراحی محیط های آموزشی کارآمد تحلیل می کند. همچنین، چگونگی هم راستاسازی راهبردهای تدریس، ارزشیابی آموزشی و طراحی آموزشی با سازوکارهای شناختی یادگیرندگان مورد بحث قرار می گیرد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از اصول علوم شناختی–تربیتی می تواند به ایجاد سیستم های یادگیری انعطاف پذیر، یادگیرنده محور و مبتنی بر شواهد منجر شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت حرکت نظام های آموزشی به سوی طراحی هوشمند و علمی محیط های یادگیری تاکید دارد؛ رویکردی که نه تنها کیفیت آموزش را ارتقا می دهد، بلکه زمینه پرورش یادگیرندگان مستقل، عمیق اندیش و توانمند را نیز فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

علوم شناختی–تربیتی ، طراحی سیستم های یادگیری ، بار شناختی ، یادگیری معنادار ، خودتنظیمی