کاربرد هوش مصنوعی در تطبیق آموزش با روش های نوین تدریس مدرسه ای

هوش مصنوعی در دهه اخیر از یک فناوری پشتیبان به یک «زیرساخت تصمیم یار» برای آموزش مدرسه ای تبدیل شده است؛ زیرساختی که می تواند آموزش را از الگوی یکسان ساز و میانگین محور به سوی آموزش تطبیقی، داده محور و حساس به تفاوت های فردی سوق دهد. مسئله اصلی نظام های مدرسه ای در اجرای روش های نوین تدریس—مانند یادگیری معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه، تدریس تمایزیافته، ارزشیابی تکوینی و یادگیری ترکیبی—این است که این رویکردها اگرچه از نظر نظری غنی اند، اما در میدان عمل با محدودیت زمان معلم، تنوع سطح و انگیزش دانش آموزان، تراکم کلاس، شکاف های یادگیری پس از وقفه های آموزشی و کمبود ابزارهای پایش مستمر مواجه می شوند..بنابراین، مسیر مطلوب در مدرسه «همکاری انسان–هوش مصنوعی» است: هوش مصنوعی کارهای تکراری و سنگین (تحلیل داده، پیشنهاد تمرین، تولید پیش نویس محتوا، پایش پیشرفت) را سبک می کند و معلم بر تعامل انسانی، انگیزش، پرورش تفکر، هدایت بحث، و تربیت اخلاقی و اجتماعی تمرکز بیشتری می یابد. این مقاله با رویکرد مروری، سازوکارهای کاربرد هوش مصنوعی در تطبیق آموزش با روش های نوین تدریس مدرسه ای را تبیین می کند، فرصت های اجرایی را در سطح کلاس و مدرسه توضیح می دهد، و ملاحظات کلیدی برای پیاده سازی مسئولانه (حریم خصوصی، عدالت آموزشی، شفافیت، توانمندسازی معلم، کیفیت داده) را صورت بندی می نماید تا استفاده از این فناوری به ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری منجر شود نه صرفا افزودن ابزارهای جدید به همان الگوهای قدیمی.

کلیدواژه ها:

آموزش تطبیقی ، روش های نوین تدریس ، تحلیل داده های یادگیری