رابطه میان سبک های تدریس، استفاده از فناوری آموزشی و رضایت دانش آموزان

پیشرفت های سریع تکنولوژیک در عصر حاضر، نظام های آموزشی را با چالش ها و فرصت های نوینی روبرو کرده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل رابطه میان سبک های تدریس معلمان، میزان استفاده از فناوری های آموزشی و تاثیر متقابل این دو عامل بر رضایت تحصیلی دانش آموزان است. در این راستا، با مرور ادبیات موضوع و بررسی رویکردهای نوین آموزشی، تلاش شده است تا نشان داده شود که چگونه تلفیق مناسب فناوری با سبک های تدریس متنوع، می تواند محیط یادگیری را پویاتر و موثرتر سازد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که سبک های تدریس متمرکز بر یادگیرنده که در آن ها از ابزارهای دیجیتال و چندرسانه ای بهره گرفته می شود، همبستگی مثبت و معناداری با رضایت دانش آموزان دارد. استفاده از فناوری آموزشی تنها زمانی موثر واقع می شود که با روش تدریس معلم همخوانی داشته باشد و به نیازهای فردی دانش پذیران پاسخ دهد. همچنین، نتایج حاکی از آن است که معلمانی که مهارت های دیجیتال خود را به روز نگه داشته و آن ها را در تدریس خود ادغام می کنند، می توانان انگیزه و مشارکت کلاسی را به میزان قابل توجهی ارتقا دهند. می توان نتیجه گرفت که تعامل هم افزای سبک تدریس و فناوری، نقشی کلیدی در افزایش رضایت دانش آموزان ایفا می کند. پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی و برنامه ریزان درسی، با برگزاری دوره های توانمندسازی معلمان، بر اهمیت همسویی روش های تدریس با ابزارهای نوین تاکید کنند. این پژوهش تاکید دارد که فناوری به تنهایی درمان گر مشکلات آموزشی نیست، بلکه ابزاری است که در دست معلمی آگاه و ماهر، می تواند مسیر یادگیری را هموار و رضایت بخش نماید.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، فناوری آموزشی ، رضایت دانش آموزان ، یادگیری الکترونیکی ، نوآوری آموزشی