رابطه حمایت عاطفی معلم و کاهش اضطراب جدایی در کودکان

اضطراب جدایی یکی از شایع ترین اختلالات روانی در دوران کودکی است که با احساس نگرانی و ترس شدید از دوری از والدین یا مراقبان اصلی مشخص می شود. این اختلال اگرچه در سال های اولیه زندگی طبیعی تلقی می شود، اما در صورت تداام و شدت یافتن، می تواند عملکرد تحصیلی، اجتماعی و عاطفی کودک را مختل کرده و مانع از سازگاری مناسب او با محیط های جدید مانند مهدکودک یا مدرسه شود. در میان عوامل متعددی که بر کاهش این نوع اضطراب تاثیرگذارند، نقش محیط آموزشی و به ویژه کیفیت رابطه میان معلم و شاگرد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. حمایت عاطفی معلم به عنوان یکی از ابعاد کلیدی سبک تدریس و مدیریت کلاس، شامل ارائه محبت، توجه، پذیرش و ایجاد امنیت روانی برای دانش آموزان است. پژوهش های نشان داده اند که وقتی معلمان با رویکردی حمایتگر و دلسوزانه با کودکان رفتار می کنند، آنان احساس ارزشمندی و امنیت بیشتری می کنند. این حس امنیت انتقالی، به کودک کمک می کند تا محیط مدرسه را به عنوان جایگاهی امن و قابل اعتماد بشناسد و در نتیجه، وابستگی افراطی به والدین کاهش یافته و اضطراب ناشی از جدایی از آن ها به میزان قابل توجهی مدیریت شود. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی رابطه میان حمایت عاطفی معلم و کاهش نشانه های اضطراب جدایی در کودکان پیش دبستانی و دبستانی پرداخته شده است. یافته ها حاکی از آن است که وجود معلمانی که به نیازهای عاطفی کودکان پاسخ می دهند و پیوند عاطفی مستحکمی با آنان برقرار می سازند، به عنوان یک عامل حفاظتی عمل کرده و با تقویت عزت نفس و استقلال کودک، زمینه را برای غلبه بر ترس های جدایی فراهم می آورد. بنابراین، آموزش مهارت های حمایت عاطفی به معلمان می تواند راهکاری موثر در ارتقای سلامت روان دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، حمایت عاطفی معلم ، کودکان ، سلامت روان ، سازگاری مدرسه