دوزبانگی و آموزش زبان فارسی

در کنار زبان فارسی، به عنوان زبان اصلی آموزش رسمی در همه مدارس و دانشگاه ها، حضور زبان ها و گویش های متعدد محلی که جمعیت زیادی از اقوام ایرانی را تحت پوشش خود قرار داده است، امتیاز ارزشمندی است که کشور ما از آن برخوردار است. امروزه به ندرت می توان کشوری را سراغ داشت که لااقل بخشی از جمعیت آن به دو یا جند زبان تکلم نکنند. مسئله دوزبانه یا چندزبانه بودن کودکان در شروع تحصیل، از مسائل فراگیر جهانی است که در تمامی کشورهای دنیا مورد توجه قرار گرفته و حتی امروزه به عنوان امتیازی مثبت در یادگیری مطرح شده است. دو زبانه ها در تعاملات زبانی از راهبردهای ارتباطی پیشرفته استفاده می کنند، در یادگیری کلمات جدید توانمندتر هستند و در کنش های هوشی برتر از یک زبانه ها عمل می کنند. اما برای رسین به این مرحله یعنی مرحله تبدیل دو یا چند زبانگی کودکان از یک معضل آموزشی به یک امتیاز مثبت و فرصت آموزشی، مسیری پرپیچ و خم پیموده شده است. در صورت نداشتن برنامه ریزی دقیق زبانی برای آموزش صحیح، وجود این گویش ها و زبان ها سبب اختلال در یادگیری کودکان می شود، اختلالی که دامنه فراگیری آن معمولا دوران نوجوانی و بزرگسالی ایشان را نیز تحت الشعاع قرار می دهد. این اتفاقی است که متاسفانه در کشور ما رخ داده است. هر چند در ایران دو یا چند زبانگی به عنوان یک مسئله نظام آموزشی به رسمیت شناخته شده، دلایلی مانند زمان طولانی حصول نتیجه شبب شده است که با وجود تلاش های متعدد، اکنون نیز طرح آن به عنوان یک مشکل آموزشی ضروری باشد، مشکلی که سرنخ اصلی آن به زبان رسمی و تسلط نیافتن بر آن، گره می خورد

کلیدواژه ها:

دوزبانه ، معلم ، زبان رسمی ، تعلیم و تربیت