نقش شایستگی های هیجانی– ارتباطی معلمان در پیشگیری از فرسودگی تحصیلی دانش آموزان

فرسودگی تحصیلی یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی معاصر به شمار می رود که می تواند پیامدهای منفی گسترده ای بر عملکرد تحصیلی، سلامت روان و انگیزش یادگیری دانش آموزان برجای بگذارد. در این میان، نقش معلمان به عنوان اصلی ترین عامل انسانی در محیط آموزشی، بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. شایستگی های هیجانی–ارتباطی معلمان، شامل توانایی درک و تنظیم هیجان ها، همدلی، برقراری ارتباط موثر و مدیریت تعاملات کلاسی، می تواند نقش مهمی در ایجاد فضای آموزشی حمایت گر و کاهش فشارهای تحصیلی دانش آموزان ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش شایستگی های هیجانی–ارتباطی معلمان در پیشگیری از فرسودگی تحصیلی دانش آموزان است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی–کاربردی به تبیین ابعاد نظری شایستگی های هیجانی–ارتباطی معلمان و ارتباط آن با مولفه های فرسودگی تحصیلی شامل خستگی هیجانی، بدبینی تحصیلی و کاهش احساس کفایت تحصیلی می پردازد. نتایج مرور پژوهش ها و چارچوب های نظری نشان می دهد که معلمانی که از سطح بالاتری از شایستگی های هیجانی–ارتباطی برخوردارند، قادرند روابط مثبت تری با دانش آموزان برقرار کرده، حمایت عاطفی موثرتری ارائه دهند و در نتیجه از بروز یا تشدید فرسودگی تحصیلی در آنان پیشگیری کنند. یافته های این پژوهش بر ضرورت توجه به آموزش و تقویت شایستگی های هیجانی–ارتباطی معلمان در برنامه های تربیت معلم و ضمن خدمت فرهنگیان تاکید دارد و می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی و روانشناختی در مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

شایستگی های هیجانی–ارتباطی ، معلمان ، فرسودگی تحصیلی ، دانش آموزان