تاثیر روش های تدریس فعال بر انگیزه و مشارکت دانش آموزان در کلاس های ابتدایی

روش های تدریس فعال، به عنوان رویکردی دانش محور و تعاملی، نقش مهمی در بهبود انگیزه و مشارکت دانش آموزان در فرآیند یادگیری ایفا می کنند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر انگیزه و مشارکت دانش آموزان در کلاس های ابتدایی طراحی شد. پژوهش حاضر از نوع شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. نمونه شامل ۱۲۰ دانش آموز پایه سوم ابتدایی از مدارس دولتی شهر تهران بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش با استفاده از روش های تدریس فعال شامل یادگیری مبتنی بر پروژه، بحث گروهی، یادگیری مبتنی بر پرسش و پاسخ و فعالیت های عملی آموزش دید، در حالی که گروه کنترل از روش های تدریس سنتی بهره مند شد. داده ها از طریق پرسش نامه های استاندارد انگیزه یادگیری و مشاهده مشارکت دانش آموزان جمع آوری شد و با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل گردید. نتایج نشان داد که دانش آموزانی که تحت آموزش با روش های تدریس فعال قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، سطح انگیزه یادگیری و میزان مشارکت آن ها به طور معنی داری افزایش یافته است (p < ۰.۰۱). یافته های این پژوهش نشان می دهد که به کارگیری روش های تدریس فعال می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در ارتقای انگیزه و مشارکت دانش آموزان ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد و پیشنهاداتی برای معلمان و سیاستگذاران آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، انگیزه یادگیری ، مشارکت دانش آموزان ، آموزش ابتدایی ، روش های تعاملی