تاثیر روش تدریس مبتنی بربازی در یادگیری و جذابیت آموزشی

عنوان: تاثیر روش تدریس مبتنی بر بازی بر یادگیری و جذابیت آموزشی: مروری بر فرصت ها و چالش هامقدمه: روش تدریس مبتنی بر بازی، با تلفیق عناصر بازی گونه در محیط یادگیری، به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی توجه جوامع علمی و تربیتی را به خود جلب کرده است. این پژوهش به بررسی تاثیرات این روش بر متغیرهای یادگیری و جذابیت آموزشی می پردازد.روش: این مطالعه به روش مروری تحلیلی و با بررسی اسناد کتابخانه ای و پژوهش های معتبر داخلی و خارجی در حوزه بازی های آموزشی انجام شده است.یافته ها: یافته ها حاکی از آن است که روش مبتنی بر بازی از طریق مکانیسم هایی چون افزایش انگیزش درونی (با تامین نیازهای شایستگی، استقلال و ارتباط)، ایجاد حالت جریان (Flow)، ارائه بازخورد فوری و ساختاری، و شبیه سازی موقعیت های مسئله محور، به طور معناداری موجب افزایش جذابیت آموزشی، تعمیق یادگیری، تقویت حافظه بلندمدت و توسعه مهارت های شناختی و فراشناختی می شود. این روش هم چنین در پرورش مهارت های قرن بیست ویکم مانند تفکر انتقادی، حل مسئله، کار تومی و سواد دیجیتال موثر است. از سوی دیگر، چالش های عمده این روش شامل مشکلات طراحی و هزینه بری، شکاف دیجیتالی، دشواری های ارزشیابی واقعی، مقاومت های فرهنگی و نیاز به آموزش تخصصی معلمان می باشد.نتیجه گیری: علی رغم چالش های موجود، روش تدریس مبتنی بر بازی پتانسیل преобразول سازی فضای آموزشی را داراست. موفقیت این روش در گرو تلفیق هوشمندانه با سایر روش ها، طراحی محتوای بومی و باکیفیت، کاهش شکاف دیجیتالی و توانمندسازی معلمان است. پیشنهاد می شود با انجام پژوهش های تجربی بیشتر در بافت آموزشی ایران، الگوهای عملیاتی بومی برای اجرای اثربخش این روش تدوین گردد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر بازی ، یادگیری ، جذابیت آموزشی ، انگیزش ، بازی های آموزشی ، چالش های بازی محور.