نقش فناوری های نوین در تحول نظام آموزش و پرورش

تحولات شتابان فناوری در دهه های اخیر، نظام آموزش و پرورش را با تغییرات اساسی در اهداف، روش ها و ابزارهای آموزشی مواجه ساخته است. فناوری های نوین آموزشی، به ویژه فناوری اطلاعات و ارتباطات، محیط های یادگیری را از شکل سنتی و معلم محور به سمت یادگیری تعاملی، انعطاف پذیر و یادگیرنده محور سوق داده اند. هدف این مقاله بررسی نقش فناوری های نوین در تحول آموزش و پرورش و تبیین پیامدهای آن بر فرآیند یاددهی–یادگیری است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام شده و تلاش دارد ابعاد مختلف تاثیر فناوری بر یادگیری دانش آموزان، نقش معلمان و کیفیت آموزشی را مورد بررسی قرار دهد. نتایج مطالعات نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری های نوین می تواند موجب افزایش انگیزه یادگیری، بهبود درک مفاهیم، ارتقای مهارت های شناختی و تقویت تعامل آموزشی شود. همچنین، فناوری های آموزشی نقش معلم را از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر و راهنمای یادگیری تغییر می دهند و دانش آموزان را به یادگیرندگانی فعال و خودراهبر تبدیل می کنند. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، کمبود زیرساخت ها و ضعف در مهارت های فناورانه معلمان، از موانع تحقق کامل این تحول به شمار می روند. در مجموع، بهره گیری آگاهانه و برنامه ریزی شده از فناوری های نوین می تواند زمینه ساز ارتقای کیفیت و عدالت آموزشی در نظام آموزش و پرورش باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، آموزش و پرورش ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، یاددهی–یادگیری