نقش سواد عاطفی در بهبود مهارت های ارتباطی و حل تعارض در دانش آموزان

در سال های اخیر، توجه به مولفه های غیرشناختی یادگیری به ویژه سواد عاطفی به عنوان یکی از ارکان اساسی رشد اجتماعی و روان شناختی دانش آموزان افزایش یافته است، زیرا مدرسه تنها محیط انتقال دانش نیست، بلکه بستر اصلی شکل گیری مهارت های ارتباطی، تعاملات بین فردی و سازگاری اجتماعی محسوب می شود. سواد عاطفی به توانایی شناخت، درک و مدیریت هیجان های فردی و دیگران اشاره دارد و نقش تعیین کننده ای در کیفیت روابط انسانی و نحوه مواجهه افراد با موقعیت های تعارض آمیز ایفا می کند. در محیط های آموزشی، دانش آموزان به طور مستمر با تفاوت های فردی، رقابت های تحصیلی و چالش های اجتماعی روبه رو هستند که در صورت نبود مهارت های عاطفی کافی، می تواند به بروز تعارضات بین فردی، کاهش احساس تعلق به مدرسه و افت عملکرد تحصیلی منجر شود. از سوی دیگر، گسترش رفتارهای پرخاشگرانه، ضعف در گفت وگوی موثر و ناتوانی در همدلی با دیگران از جمله مسائلی است که ضرورت توجه به آموزش سواد عاطفی را در نظام های آموزشی برجسته می سازد. با وجود اهمیت این موضوع، هنوز در بسیاری از مدارس برنامه های منسجم و هدفمند برای پرورش سواد عاطفی و به کارگیری آن در مدیریت روابط و حل وفصل تعارضات به طور جدی مورد توجه قرار نگرفته است. بنابراین، بررسی کارکرد سواد عاطفی در بهبود تعاملات بین فردی و حل تعارض در محیط مدرسه می تواند زمینه ساز طراحی مداخلات آموزشی موثر، ارتقای سلامت روانی دانش آموزان و ایجاد فضای آموزشی امن و حمایتی شود. بر این اساس، مساله اصلی پژوهش حاضر آن است که سواد عاطفی چگونه و تا چه اندازه می تواند به ارتقای مهارت های ارتباطی و راهبردهای حل وفصل تعارض در میان دانش آموزان کمک کند و چه پیامدهایی برای کیفیت روابط اجتماعی در مدرسه به همراه دارد.

کلیدواژه ها:

سواد عاطفی ، تعاملات بین فردی ، حل وفصل تعارض ، محیط مدرسه ، مهارت های ارتباطی