همکاری گروهی تقویت شده توسط ربات ها و فناوری های هوشمند

همکاری گروهی، به عنوان یک رکن اساسی در آموزش و کار تیمی، همواره با چالش هایی همچون ناهماهنگی، نابرابری در مشارکت، و مدیریت ناکارآمد فرآیندها مواجه بوده است. ظهور ربات ها و فناوری های هوشمند، افق های نوینی را برای ارتقا و تقویت این همکاری ها گشوده است. این مقاله به بررسی پدیده «همکاری گروهی تقویت شده توسط ربات ها و فناوری های هوشمند» می پردازد که در آن، هوش مصنوعی و رباتیک نه به عنوان جایگزین انسان، بلکه به عنوان شریک یا تسهیل گر هوشمند در دل تیم های انسانی ادغام می شوند تا اثربخشی، خلاقیت و کارایی گروه را به سطحی بی سابقه ارتقا دهند. با استفاده از رویکرد مروری-تحلیلی و با واکاوی پژوهش های میان رشته ای در حوزه رباتیک اجتماعی، تعامل انسان-ربات (HRI)، هوش جمعی، و علوم شناختی، چارچوبی نظام مند از نقش های متنوع این فناوری ها ارائه می گردد. این نقش ها شامل تسهیل گر فرآیند (مانند ربات های ناظر بر گردش کار و توزیع بهینه وظایف)، محرک تعامل (مانند عامل های هوشمند مجازی که با طرح پرسش یا ارائه بازخورد، گفتگوی سازنده را تحریک می کنند)، تکمیل کننده شناختی (مانند سیستم هایی که با پردازش داده های بزرگ، بینش هایی در اختیار گروه قرار می دهند که خارج از توان تک تک اعضا است)، و در نهایت، شریک فیزیکی (مانند ربات های انسان نما یا بازوهای رباتیکی که در محیط های مشترک مانند آزمایشگاه یا کارگاه به انجام وظایف عملی می پردازند) می شود.

کلیدواژه ها:

همکاری گروهی تقویت شده ، فناوری های هوشمند ، هوش جمعی ، تسهیل گری رباتیک ، شریک ماشینی ، اکوسیستم انسان-ماشین