تحلیل نقش بازی در پرورش مهارت های ارتباطی معلمان و دانش آموزان

در عصر حاضر که چالش های ارتباطی در محیط های آموزشی به یکی از موانع اصلی یادگیری موثر تبدیل شده است، این پژوهش به بررسی نقش بازی در توسعه مهارت های ارتباطی میان معلمان و دانش آموزان می پردازد. با توجه به کاهش قابل توجه تعاملات چهره به چهره و ضعف در مهارت های اجتماعی نسل جدید، بازی های آموزشی به عنوان راهکاری کارآمد برای تقویت ارتباطات دوطرفه مطرح شده اند. اهمیت این مطالعه از آنجا ناشی می شود که کیفیت ارتباط معلم-دانش آموز تاثیر مستقیمی بر میزان یادگیری، انگیزه تحصیلی و سلامت روانی طرفین دارد. پژوهش حاضر نشان می دهد که محیط های یادگیری فاقد تعاملات عاطفی عمیق، نه تنها فرآیند یاددهی-یادگیری را با اختلال مواجه می کنند، بلکه می توانند به کاهش اشتیاق تحصیلی و افزایش اضطراب آموزشی منجر شوند. در این میان، بازی های آموزشی با ایجاد فضایی طبیعی و خودانگیخته، بستری مناسب برای شکل گیری ارتباطات معنادار فراهم می آورند. مطالعات مقدماتی حاکی از آن است که استفاده هدفمند از بازی های گروهی می تواند به شکستن سدهای ارتباطی، تقویت مهارت های کلامی و غیرکلامی، و ایجاد اعتماد متقابل بین معلمان و دانش آموزان کمک شایانی کند. با این وجود، چالش های عمده ای از جمله مقاومت در برابر تغییر روش های سنتی، نگرانی از اتلاف وقت آموزشی، و نیاز به آموزش حرفه ای معلمان در استفاده از این ابزارها وجود دارد که ضرورت انجام پژوهش های عمیق تر در این زمینه را آشکار می سازد. این مقاله با هدف واکاوی تاثیرات بازی های آموزشی بر بهبود کیفیت ارتباطات در کلاس درس، به دنبال ارائه راهکارهای عملی برای بهره گیری موثر از این شیوه در محیط های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، مهارت های ارتباطی ، تعامل معلم-دانش آموز ، یادگیری موثر ، محیط آموزشی