نقش فراگیری اصول روانشناسی تربیتی در رضایت شغلی و مهارت کلی تدریس معلمان

این پژوهش به بررسی عمیق و چندبعدی رابطه میان فراگیری اصول روانشناسی تربیتی و دو متغیر کلیدی رضایت شغلی و مهارت کلی تدریس در معلمان می پردازد، با این فرض بنیادین که درک علمی و کاربردی از مفاهیم روانشناختی مرتبط با فرآیندهای یاددهی-یادگیری می تواند به عنوان عاملی تسهیل گر در افزایش کیفیت عملکرد حرفه ای و ارتقای سطح رضایت درونی معلمان عمل نماید. مطالعه حاضر که با روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) و در قالب یک طرح طولی انجام شده است، نمونه ای شامل ۳۸۰ معلم از سطوح مختلف آموزشی را در بر می گیرد که به مدت دو سال تحت بررسی قرار گرفته اند. یافته ها به وضوح نشان می دهند که میان سطح دانش و مهارت معلمان در حوزه روانشناسی تربیتی با هر دو متغیر رضایت شغلی و مهارت تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، به طوری که معلمانی که دوره های آموزشی منظم و ساختاریافته در این حوزه را گذرانده اند، نه تنها نمرات بالاتری در پرسشنامه رضایت شغلی کسب نموده اند، بلکه در ارزیابی مهارت تدریس نیز عملکرد به مراتب مطلوب تری از خود نشان داده اند. تحلیل مسیرهای علی موید این نکته است که روانشناسی تربیتی از طریق مکانیسم های واسطه ای متعددی از جمله افزایش خودکارآمدی حرفه ای، بهبود رابطه معلم-دانش آموز، توسعه مهارت های مدیریت کلاس، و تقویت توانایی طراحی آموزشی مبتنی بر نیازهای فراگیران بر رضایت و مهارت معلمان تاثیر می گذارد. در خاتمه، مقاله حاضر با تاکید بر ضرورت گنجاندن آموزش مداوم روانشناسی تربیتی در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان، پیشنهاداتی را برای سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی، و مدیران مدارس ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

تدریس ، معلمان ، رضایت شغلی ، روانشناسی مثبت