(نقش مدل سازی ریاضی در برنامه ریزی آموزشی مدرسه (مطالعه موردی: زمان بندی کلاس ها و تکالیف)

برنامه ریزی آموزشی یکی از ارکان اساسی مدیریت کارآمد مدارس است و نقش مهمی در بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری، استفاده بهینه از منابع و کاهش فشار تحصیلی بر دانش آموزان دارد. در این میان، مدل سازی ریاضی به عنوان ابزاری علمی و نظام مند، امکان تحلیل، پیش بینی و بهینه سازی فرآیندهای آموزشی را فراهم می سازد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مدل سازی ریاضی در برنامه ریزی آموزشی مدارس با تاکید بر زمان بندی کلاس ها و تکالیف درسی است. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–کاربردی انجام شده و تلاش دارد نشان دهد چگونه استفاده از مدل های ریاضی، به ویژه مدل های بهینه سازی و برنامه ریزی خطی، می تواند به تصمیم گیری دقیق تر در تنظیم برنامه های هفتگی و توزیع مناسب تکالیف منجر شود. یافته های پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری مدل سازی ریاضی سبب کاهش تداخل زمانی کلاس ها، تعادل در حجم تکالیف، افزایش رضایت معلمان و دانش آموزان و ارتقای بهره وری آموزشی می شود. همچنین نتایج نشان می دهد که مدارس با استفاده از این مدل ها قادر خواهند بود محدودیت هایی نظیر کمبود زمان، امکانات آموزشی و توان یادگیری دانش آموزان را به صورت منطقی مدیریت کنند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت آموزش مدیران و برنامه ریزان آموزشی در زمینه کاربرد مدل سازی ریاضی تاکید کرده و استفاده از این رویکرد را به عنوان راهکاری موثر برای بهبود کیفیت برنامه ریزی آموزشی در مدارس پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

مدل سازی ریاضی ، برنامه ریزی آموزشی ، زمان بندی کلاس ها ، مدیریت مدرسه ، بهینه سازی آموزشی ، تکالیف درسی