چگونگی علاقه مند کردن دانش آموزان به درس عربی

این مقاله به بررسی راهبردهای موثر برای غلبه بر چالش دیرپای بی علاقگی و حتی مقاومت دانش آموزان ایرانی نسبت به درس عربی می پردازد. با وجود جایگاه تاریخی، فرهنگی و مذهبی زبان عربی در بافتار تمدنی ایران، این درس همواره با نگرش های منفی، احساس دشواری و بی ارتباطی از سوی بخش قابل توجهی از دانش آموزان روبرو بوده است. مقاله حاضر با تحلیل ریشه های این مسئله—که شامل روش های تدریس سنتی و قاعدهمحور، تاکید افراطی بر صرف و نحو پیچیده، عدم تبیین ارتباط کاربردی و معاصر زبان عربی، و گسست ادراکی بین این زبان و جهان زیسته دانش آموز است—استدلال می کند که کلید تحول، گذار از الگوی آموزش محض به الگوی ارتباط و کشف است. بر اساس یافته های پژوهش های آموزشی و تجربیات موفق، علاقه مندی زمانی شکوفا می شود که عربی نه به عنوان مجموعه ای از قواعد تحمیلی، بلکه به عنوان کلید زنده برای گشودن درهای تازه ای به روی قرآن و ادعیه، درک عمیق تر زبان و ادبیات فارسی، کشف میراث علمی و فرهنگی تمدن اسلامی، و تعامل با جهان عرب معاصر ارائه گردد. ایجاد این ارتباط معنادار مستلزم به کارگیری راهکارهای عملی همچون تدریس ارتباطی-موقعیتی، استفاده از رسانه ها و فناوری های جذاب، آشناسازی با جنبه های زیبایی شناختی ادبیات عرب، طراحی فعالیت های مشارکتی و بازی وار، و تغییر در شیوه های ارزشیابی است. این مقاله با تاکید بر نقش محوری معلم به عنوان تسهیل گر و الهام بخش، نتیجه می گیرد که علاقه مندی به عربی نه تنها ممکن، بلکه ضرورتی برای تحقق اهداف متعالی تربیتی و هویتی است.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان عربی ، علاقه مندی دانش آموزان ، نگرش به زبان عربی ، تدریس ارتباطی زبان ، انگیزش زبان آموزی ، فرهنگ عربی ، ادبیات عربی ، فناوری در آموزش عربی