بررسی جایگاه «بازی» در فرآیند تدریس و یادگیری: رویکردها، اصول و راهکارهای عملی در نظام آموزشی

بازی به عنوان یکی از اصلی ترین فعالیت های ذهنی و جسمی کودکان، نقشی انکارناپذیر در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان ایفا می کند. در دهه های اخیر، تغییر پارادایم در آموزش از روش های سنتی و معلم محور به روش های یادگیرنده محور، توجه به «بازی محوری» را در تدریس افزایش داده است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی رابطه میان تدریس و بازی می پردازد. نتایج نشان می دهد که ادغام بازی در فرآیند تدریس، انگیزه درونی یادگیرندگان را تقویت کرده، یادگیری معنادار را تسهیل می کند و مهارت های اجتماعی را ارتقا می بخشد. همچنین، این پژوهش به چالش ها و موانع اجرای بازی محوری در کلاس های درس و ارائه راهکارهایی بر اساس بومی سازی آموزشی پرداخته است.

کلیدواژه ها:

تدریس ، بازی ، یادگیری فعال ، بازی محوری ، انگیزه تحصیلی ، رشد شناختی