بررسی روش های تدریس ترکیبی (Blended Learning) در کلاس های ابتدایی

یادگیری ترکیبی یا Blended Learning به عنوان یک رویکرد آموزشی نوین که آموزش حضوری و آنلاین را ترکیب می کند، طی سال های اخیر اهمیت فزاینده ای در نظام های آموزشی جهان یافته است. در سطح ابتدایی، ایجاد تعادل میان تعاملات حضوری و فرصت های یادگیری دیجیتال می تواند نقش مهمی در انگیزه، درک مفاهیم و مشارکت دانش آموزان داشته باشد؛ به ویژه پس از تجربه های آموزشی دوران پاندمی کووید ۱۹ که اکثرا به استفاده گسترده از فناوری آموزشی انجامید. این مقاله با رویکرد تحلیلی و مرور ادبیات پژوهشی جدید، به بررسی انواع مدل های تدریس ترکیبی، اصول طراحی و اجرای آن ها در کلاس های ابتدایی، مزایا و چالش های مربوطه می پردازد. مدل های مختلف مانند کلاس های تلفیقی چرخشی، یادگیری معکوس و روش های مشارکتی دیجیتال، در بهبود نتایج یادگیری دانش آموزان ابتدایی موثر هستند و باعث افزایش انگیزه و تعامل آن ها می شوند. همچنین، کاربرد فناوری های آموزشی نوین مانند پلتفرم های هوشمند و ابزارهای چندرسانه ای می تواند فرایند یادگیری را غنی تر سازد. چالش هایی چون آماده سازی معلمان، دسترسی به فناوری مناسب و تطبیق محتوای درسی نیز در این رویکرد مطرح هستند که نیازمند برنامه ریزی و حمایت نهادی می باشند. این مقاله در نهایت راه کارهایی برای بهره گیری موثر از یادگیری ترکیبی در مدارس ابتدایی پیشنهاد می کند که می تواند برای سیاست گذاران، معلمان و پژوهشگران آموزشی مفید باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، آموزش ابتدایی ، فناوری آموزشی ، طراحی پداگوژیک ، مشارکت دانش آموز