نقش تعامل مثبت معلم-دانش آموز در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

تعامل مثبت میان معلم و دانش آموز یکی از عناصر اساسی در بهبود کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان به ویژه در مقطع ابتدایی به شمار می رود. در سال های اولیه تحصیل، دانش آموزان بیش از هر زمان دیگری به حمایت عاطفی، توجه و بازخورد سازنده معلم نیاز دارند تا بتوانند نگرش مثبتی نسبت به یادگیری شکل دهند. تعامل مثبت معلم–دانش آموز می تواند زمینه ساز افزایش انگیزش درونی، تقویت احساس شایستگی و ارتقای مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های آموزشی شود. هنگامی که دانش آموزان در کلاس درس احساس پذیرش، احترام و امنیت روانی می کنند، تمایل بیشتری برای تلاش مستمر، پرسشگری و مشارکت در فرایند یادگیری از خود نشان می دهند. این نوع تعاملات همچنین می تواند به کاهش اضطراب های تحصیلی و بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان منجر شود که خود نقش مهمی در موفقیت تحصیلی دارد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی، نقش تعامل مثبت معلم–دانش آموز را در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی بررسی می کند و تلاش دارد با تکیه بر یافته های پژوهشی معتبر، ابعاد روانشناختی و آموزشی این تعاملات را تبیین نماید. نتایج این تحلیل نشان می دهد که کیفیت روابط معلم و دانش آموز نه تنها بر پیشرفت تحصیلی بلکه بر نگرش دانش آموزان نسبت به مدرسه و یادگیری نیز تاثیرگذار است و می تواند به عنوان یکی از عوامل کلیدی در بهبود نظام آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم–دانش آموز ، عملکرد تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، مشارکت تحصیلی ، دوره ابتدایی