تاثیر هویت فردی و اجتماعی بر شکل گیری ارزش های اخلاقی و رفتاری دانش آموزان

در میان موجودات جهان هیچ موجودی به اندازه انسان نیازمند شناخت و تفسیر نیست، چرا که وی ناشناخته ترین پدیده هستی است. انسان با آن همه قابلیت، و استعدادهایی که از خدای رحمان گرفته است، با آن همه عواطف و احساس ها، با آن همه خرد و دانایی و با آن هوش سرشار که یکتا بخشنده بخشایشگر در وجودش به ودیعه نهاده است، چنان سیستم پیچیده ای است که درک، تجربه و تجزیه آن علم و دانایی بسیار می طلبد. اینکه انسان کیست یا چیست، چه ماهیت و چه شخصیتی دارد، چه افکار و باورها و چه ایده ها و اندیشه هایی در سر و چه رویاها و آرزوهایی در دل می پرورد، چه می خواهد و چه می کند، همه و همه در بحثی به نام بحث «هویت» پاسخ داده می شود. باورهای شکل گرفته در انسان، به همراه احساس و روحیه او، «هویت» وی را تشکیل می دهند. هویت به معنی «چه کسی بودن» است و از نیاز طبیعی انسان به شناخته شدن و شناسانده شدن به چیزی یا جایی برمی آید. این حس تعلق، بنیادی ذاتی در وجود انسان دارد. برآورده شدن این نیاز، «خودآگاهی» فردی را در انسان سبب می شود و ارضای حس تعلق میان یک گروه انسانی، خودآگاهی جمعی و مشترک یا هویت بومی یا ملی آن گروه انسانی را تعیین می کند. لذا هویت در قالب فردی و ملی قابل تعریف است. هویت فردی شامل ویژگی های شخصیتی یک فرد است که موجب تمایز او از دیگری می شوند. درواقع، ابعاد گوناگون شخصیت یک فرد هویت او را مشخص می کند.

کلیدواژه ها:

هویت فردی و اجتماعی ، ارزش های اخلاقی و رفتاری ، دانش آموزان ، خود آگاهی