بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان با نوآوری در روش های تدریس

خودکارآمدی معلمان به معنای باور فرد نسبت به توانایی خود در اثرگذاری مثبت بر یادگیری دانش آموزان، یکی از عوامل کلیدی در ارتقای کیفیت آموزش و حرفه ای گری در نظام های آموزشی به شمار می رود. پژوهش های اخیر نشان داده اند که معلمان با سطوح بالای خودکارآمدی تمایل بیشتری به به کارگیری روش های نوآورانه در فرایند تدریس دارند، که این امر می تواند منجر به افزایش انگیزش و مشارکت دانش آموزان، تقویت تفکر انتقادی و ایجاد تجربیات یادگیری عمیق تر شود. این مقاله به بررسی رابطه میان خودکارآمدی معلمان و نوآوری در روش های تدریس می پردازد و نقش عوامل زمینه ای مانند حمایت حرفه ای، فرصت های توسعه شغلی و فرهنگ مدرسه در تقویت این رابطه مورد تحلیل قرار می گیرد. در نهایت، پیشنهادهایی برای ارتقای توانمندی معلمان و افزایش نوآوری در تدریس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، نوآوری در تدریس ، حرفه ای گری آموزشی ، یادگیری فعال ، توسعه حرفه ای معلمان