تاثیر استفاده از شعر معاصر بر علاقه مندی به درس فارسی

درس ادبیات و زبان فارسی به عنوان یکی از ارکان اصلی هویت ملی و فرهنگی دانش آموزان در نظام آموزشی ایران جایگاه ویژه ای دارد. با این حال، رویکردهای سنتی و تکراری در تدریس این درس، گاهی منجر به کاهش انگیزه و دلسردی دانش آموزان شده است. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل نقش به کارگیری شعر معاصر فارسی به عنوان ابزاری پویا و زنده در افزایش جذابیت کلاس های درس و ارتقای سطح علاقه مندی دانش آموزان به یادگیری زبان مادری است. شعر معاصر با زبانی نزدیک به درک و احساسات نسل جدید، می تواند پلی میان دانش آموز و مفاهیم عمیق ادبی ایجاد کند. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی و بر پایه بررسی اسناد کتابخانه ای و مشاهده وضعیت موجود در محیط های آموزشی استوار است. در این راستا، ویژگی های شعر معاصر شامل نوآوری در تصاویر شعری، استفاده از زبان روزمره و پرداختن به مسائل اجتماعی و انسانی مورد واکاوی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که ادغام شعرهای شاعران معاصر مانند نیما یوشیج، شاملو، فروغ فرخزاد و احمد شاملو در برنامه های درسی، باعث می شود دانش آموزان ادبیات را پدیده ای خشک و متعلق به گذشته ندانند، بلکه آن را به عنوان رسانه ای برای بیان دغدغه های امروزین بشناسند. این رویکرد، تعامل سازنده ای میان معلم و شاگرد ایجاد کرده و فضای کلاس را از حالت یک طرفه به محیطی پویا و گفتگومحور تبدیل می کند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که استفاده از شعر معاصر تاثیر چشمگیری بر افزایش مشارکت کلاسی، بهبود درک مفاهیم ادبی و تقویت مهارت های زبانی دانش آموزان دارد. وقتی دانش آموز با زبان و مضامین شعر معاصر احساس نزدیکی می کند، انگیزه ای برای مطالعه آثار کلاسیک نیز در او شکل می گیرد. بنابراین، پیشنهاد می شود و معلمان ادبیات با بازنگری در محتوای آموزشی و سهم بیشتری برای شعر معاصر قائل شوند، گامی موثر در جهت تربیت نسلی علاقه مند به زبان فارسی و فرهنگ غنی اسلامی-ایرانی بردارند.

کلیدواژه ها:

شعر معاصر ، آموزش ادبیات ، علاقه مندی به درس فارسی ، انگیزه تحصیلی ، نوآوری آموزشی