بررسی فقهی _اخلاقی ممنوعیت تجسس در زندگی شخصی کارکنان مشکل دار

حفظ حریم خصوصی یکی از اساسی ترین حقوق بشری است که در آموزه های فقهی و اخلاقی اسلام جایگاه ویژه ای دارد. با این حال، در محیط های سازمانی، مواجهه با کارکنانی که به دلایل مختلف (شخصی یا حرفه ای) عملکردشان دچار افت شده یا رفتارشان چالش برانگیز است، مدیران را گاه با این پرسش مواجه می سازد که آیا ورود به حریم خصوصی آن ها برای کشف ریشه مشکلات مجاز است؟ این مقاله با رویکردی فقهی-اخلاقی و با استفاده از روش تحلیل محتوای کتابخانه ای، به بررسی مبانی و دلایل حرمت تجسس در زندگی شخصی کارکنان مشکل دار می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که فقه اسلامی به صراحت تجسس را مذموم و ممنوع دانسته و آن را مصداق تجاوز به حقوق فردی و تضعیف کرامت انسانی می شمارد. اصول اخلاقی نیز بر احترام به حریم خصوصی، اعتماد متقابل و پرهیز از قضاوت زودهنگام تاکید دارند. این حرمت شامل مواردی نیز می شود که مشکلات فرد در ظاهر بر عملکرد شغلی او تاثیر گذاشته است، مگر آنکه مصادیق مشخصی از رفتار غیرقانونی یا تهدید جدی برای سازمان یا افراد دیگر، مستقیما و با شواهد عینی، آشکار شده باشد و تنها راه کشف آن تجسس باشد که در این صورت نیز دارای محدودیت های شرعی و قانونی است. در نهایت، راهکارهای عملی و اخلاقی برای مدیریت کارکنان مشکل دار بدون نقض حریم خصوصی آن ها ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تجسس ، حریم خصوصی ، فقه اسلامی ، اخلاق کار ، کارکنان مشکل دار ، کرامت انسانی