پیش بینی مسیر پیشرفت تحصیلی وتقویت خود تنظیمی دانش آموزان

هدف غایی نظام های آموزشی معاصر، نه تنها انتقال دانش، بلکه پرورش یادگیرندگانی مستقل، خودانگیخته و قادر به هدایت مسیر یادگیری خویش است. در این راستا، دو مفهوم پیش بینی مسیر پیشرفت تحصیلی و تقویت خودتنظیمی به عنوان دو بال مکمل یکدیگر برای تحقق این آرمان ظاهر شده اند. این مقاله به بررسی پیوند حیاتی میان این دو حوزه و چگونگی به کارگیری آنها برای بهینه سازی فرآیند آموزش می پردازد. از یک سو، پیش بینی مسیر پیشرفت تحصیلی با بهره گیری از رویکردهای تحلیل داده آموزشی و مدل های پیش بین مبتنی بر هوش مصنوعی، امکان شناسایی الگوها، شناسایی دانش آموزان در معرض خطر و ارائه بینش های عینی درباره عوامل موثر بر موفقیت را فراهم می سازد. مقاله با مرور نظام مند پژوهش های نوین در حوزه روان شناسی تربیتی، فناوری آموزشی و علوم داده، چارچوبی یکپارچه ارائه می دهد. در این چارچوب، سیستم های هوشمند پشتیبان یادگیری نقشی دوگانه ایفا می کنند: ابتدا با تحلیل داده های رفتاری و عملکردی، نقشه مسیر پیشرفت فردی را ترسیم و نقاط عطف یا چالش های آتی را پیش بینی می کنند، و سپس، با ارائه بازخورد سازنده، هدف گذاری مشارکتی و ابزارهای فراشناختی (مانند دفتر برنامه ریزی هوشمند یا پرسش نامه های خودارزیابی)، به طور مستقیم در تقویت مهارت های خودتنظیمی دانش آموز مداخله می نمایند.

کلیدواژه ها:

پیش بینی پیشرفت تحصیلی ، خودتنظیمی ، یادگیری خودتنظیم شونده ، تحلیل داده آموزشی