نقش بازخوردسازنده معلم در تقویت انگیزش درونی یادگیری

این مقاله به بررسی نقش حیاتی بازخوردسازنده (فرماتیو) معلم در تقویت انگیزش درونی یادگیرندگان می پردازد. بازخوردسازنده، به عنوان فرآیندی مستمر، تفسیری و راهنمایانه که بر بهبود فرآیند یادگیری تاکید دارد، در تقابل با بازخورد جمع بندی کننده (سامتیو) که صرفا به ارزیابی نهایی می پردازد، قرار می گیرد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که بازخوردسازنده موثر، با تاکید بر پیشرفت، خودمختاری و شایستگی یادگیرنده، می تواند نیازهای روانشناختی اساسی نظیر شایستگی، خودمختاری و ارتباط با دیگران را ارضا کرده و در نتیجه، بستر انگیزش درونی—که از علاقه ذاتی، کنجکاوی و لذت بردن از خود فرآیند یادگیری نشات می گیرد—را غنی تر سازد. مقاله حاضر ضمن تبیین چارچوب های نظری مانند نظریه خودتعیین گری (SDT) و مفهوم منطقه تقریبی رشد ویگوتسکی، به تحلیل چالش های عملی اجرای این نوع بازخورد در کلاس های درس پرداخته و راهکارهای عملی برای غلبه بر این چالش ها ارائه می دهد. در نهایت، نتیجه گیری می شود که تلفیق بازخوردسازنده در فرهنگ آموزشی، نه تنها انگیزش درونی را تقویت می کند، بلکه به پرورش یادگیرندگانی مستقل، خودنظم بخش و مادام العمر منجر می شود.

کلیدواژه ها:

بازخوردسازنده ، انگیزش درونی ، نظریه خودتعیین گری ، منطقه تقریبی رشد ، خودکارآمدی ، ارزیابی فرماتیو ، رابطه معلم-شاگرد ، روان شناسی تربیتی