بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان با کیفیت تدریس

کیفیت تدریس معلمان یکی از عوامل اساسی در ارتقای یادگیری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود. باورهای روانشناختی معلمان به ویژه خودکارآمدی، به عنوان عاملی موثر بر عملکرد حرفه ای و تدریس آن ها شناخته شده است. خودکارآمدی معلمان به معنای باور آن ها به توانایی خود در مدیریت کلاس، ارائه مطالب درسی و حل مسائل مرتبط با یاددهی-یادگیری است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان با کیفیت تدریس انجام شده است. مطالعه نشان داد که معلمان خودکارآمد دارای توانایی بیشتری در استفاده از روش های تدریس فعال و خلاقانه، مدیریت موثر کلاس و ایجاد انگیزه در دانش آموزان هستند. همچنین خودکارآمدی باعث افزایش رضایت شغلی، کاهش استرس و ارتقای مهارت های حرفه ای معلمان می شود. نتایج پیشینه تحقیق و مبانی نظری حاکی از آن است که خودکارآمدی معلمان می تواند پیش بینی کننده مهمی برای کیفیت تدریس باشد و برنامه های توانمندسازی معلمان که به افزایش خودکارآمدی می پردازد، نقش موثری در ارتقای فرآیند یاددهی-یادگیری دارند. بنابراین، توجه به این بعد روانشناختی معلمان می تواند به بهبود کیفیت تدریس، افزایش انگیزه دانش آموزان و توسعه نظام آموزشی موثرتر کمک کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که سرمایه گذاری در ارتقای خودکارآمدی معلمان، تاثیر مستقیم و قابل توجهی بر موفقیت تحصیلی و عملکرد آموزشی دارد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، کیفیت تدریس ، انگیزه حرفه ای ، مدیریت کلاس ، یاددهی-یادگیری