بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

مطالعه نظام مند سبک های یادگیری دانش آموزان به عنوان روش های ترجیحی و نسبتا پایدار آنان در پردازش اطلاعات، درک مفاهیم و تعامل با محیط آموزشی، یکی از محورهای اساسی در حوزه روان شناسی تربیتی و علوم یادگیری به شمار می رود. این پژوهش تحلیلی-مروری، با هدف بررسی دقیق و همه جانبه ارتباط نظری و تجربی میان تنوع سبک های یادگیری و شاخص های مختلف عملکرد تحصیلی انجام شده است. یافته ها حاکی از آن است که رابطه این دو سازه، خطی و ساده نیست، بلکه پیچیده، چندسطحی و وابسته به بافت است. در حالی که برخی مطالعات نشان می دهند انطباق روش های تدریس با سبک های یادگیری ترجیحی دانش آموزان می تواند به افزایش رضایت، انگیزش و درگیری تحصیلی منجر شود، شواهد قانع کننده ای دال بر تاثیر مستقیم و معنادار این انطباق بر بهبود عملکرد در آزمون های استانداردشده به صورت کلی وجود ندارد. به نظر می رسد که تمرکز انحصاری بر سبک های یادگیری، بدون در نظر گرفتن متغیرهای مهم تری همچون استعداد ذاتی، دانش پیشین، خودتنظیمی و کیفیت کلی آموزش، ممکن است به ساده انگاری منجر شود. با این حال، آگاهی معلمان از این تنوع و به کارگیری رویکردهای چندحسی و انعطاف پذیر در تدریس، می تواند در ایجاد محیطی فراگیر و عادلانه که به تفاوت های فردی احترام می گذارد، نقش موثری ایفا کند. در این مقاله، پس از تشریح مدل های مهم سبک های یادگیری، یافته های پژوهشی متناقض در این زمینه تحلیل شده، چالش های مفهومی و روش شناختی بررسی گردیده و در نهایت، راهکارهای متوازن و علمی برای بهره گیری سودمند از این مفهوم در خدمت ارتقای کیفیت آموزش ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری