تاثیر خودتنظیمی یادگیری بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان

خودتنظیمی در یادگیری، به مثابه یک فرآیند فعال و هدفمند که در آن فراگیران به صورت فراشناختی، انگیزشی و رفتاری، فرآیندهای یادگیری خود را جهت نیل به اهداف آموزشی مورد نظر ساماندهی و هدایت می کنند، امروزه به عنوان یکی از هسته ای ترین و پیش بین کننده ترین سازه های روان شناختی در حیطه موفقیت تحصیلی شناخته می شود. این پژوهش تحلیلی-مروری با هدف تبیین عمیق و چندبعدی سازوکارها و پیامدهای ناشی از مهارت خودتنظیمی بر ابعاد گوناگون موفقیت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. یافته ها به وضوح نشان می دهد که خودتنظیمی یادگیری، فراتر از یک مجموعه ساده از مهارت های مطالعه، نوعی عاملیت فعال تحصیلی است که دانش آموز را از حالت انفعالی و وابسته به معلم خارج ساخته و به طراح و مدیر فعال فرآیند یادگیری خویش تبدیل می نماید. این فرآیند با درگیر ساختن مولفه هایی چون هدف گذاری راهبردی، نظارت مستمر، کنترل تلاش، مدیریت منابع (زمان و محیط) و بازاندیشی انتقادی، نه تنها به بهبود مستقیم عملکرد در تکالیف و آزمون ها می انجامد، بلکه از طریق تقویت باورهای خودکارآمدی، افزایش انگیزش درونی، کاهش اضطراب و ارتقای تاب آوری در برابر شکست، زیربنای روان شناختی لازم برای موفقیت بلندمدت و یادگیری مادام العمر را فراهم می آورد. در این مقاله، پس از تشریح مدل های نظری خودتنظیمی، مولفه های تشکیل دهنده آن، مکانیسم های تاثیرگذاری بر موفقیت تحصیلی، چالش های آموزش و درونی سازی این مهارت ها، و در نهایت راهکارهای عملی مبتنی بر شواهد علمی برای پرورش آن در محیط های آموزشی ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت ، خودتنظیمی ، یادگیری