تاثیر خودمراقبتی روانی بر سلامت روان فرهنگیان

سلامت روان فرهنگیان یکی از مولفه های حیاتی در کیفیت آموزش و بهزیستی اجتماعی است. فشارهای شغلی، تعامل مستمر با دانش آموزان و مسئولیت های متعدد می تواند منجر به اضطراب، فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت تدریس شود. خودمراقبتی روانی به عنوان مجموعه ای از رفتارها، مهارت ها و فعالیت ها برای حفظ و ارتقای سلامت روان، نقش مهمی در کاهش پیامدهای منفی فشارهای شغلی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر خودمراقبتی روانی بر سلامت روان فرهنگیان انجام شد. یافته ها نشان می دهد که تمرین های ذهن آگاهی، مهارت های مقابله ای، تنظیم هیجانات و سبک زندگی روانی سالم می تواند به طور قابل توجهی سطح اضطراب و فرسودگی شغلی معلمان را کاهش دهد و رضایت شغلی و تاب آوری روانی آن ها را افزایش دهد. همچنین حمایت سازمانی و محیط کاری مناسب، اثرگذاری خودمراقبتی را تقویت می کند و موجب بهبود کیفیت تعاملات آموزشی و محیط کلاس می شود. این پژوهش تاکید می کند که آموزش و تمرین مهارت های خودمراقبتی روانی باید به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه و توانمندساز در برنامه های توسعه حرفه ای فرهنگیان گنجانده شود. توجه به این مهارت ها نه تنها سلامت روان معلمان را بهبود می بخشد، بلکه بر کیفیت آموزش، رفاه دانش آموزان و کارایی نظام آموزشی تاثیر مثبت دارد.

کلیدواژه ها:

خودمراقبتی روانی ، سلامت روان ، فرهنگیان ، فرسودگی شغلی ، تاب آوری روانی ، مهارت های مقابله ای ، ذهن آگاهی