نقش خودکارآمدی دیجیتال و نگرش در پذیرش پلتفرم های آموزش مجازی در مدارس

پذیرش فناوری های آموزشی در مدارس، به ویژه پلتفرم های آموزش مجازی، یک چالش پیچیده و چندبعدی است که موفقیت آن به عوامل روان شناختی و سازمانی درهم تنیده ای وابسته است. این پژوهش با هدف بررسی نقش محوری «خودکارآمدی دیجیتال» و «نگرش مثبت» در تسهیل این فرآیند انجام شده است. روش تحقیق، تحلیل اسنادی و کتابخانه ای با رویکرد کیفی است که طی آن، داده های لازم از طریق جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش در پنج محور کلیدی زیر استخراج و تحلیل شده اند. نخست، مشخص شد که خودکارآمدی دیجیتال، به عنوان باور فرد به توانایی استفاده موثر از فناوری، قوی ترین پیش بینیکننده رفتاری و سنگ بنای پذیرش واقعی است. دوم، نگرش مثبت به عنوان یک سازه چندبعدی تاثیر مستقیمی بر قصد استفاده دارد و آن را تسهیل می کند. سوم، یافته ها نشان از یک رابطه چرخه ای و تقویت کننده متقابل بین خودکارآمدی و نگرش دارد. چهارم، تاثیر قاطع موانع سازمانی آشکار شد که می توانند حتی با وجود خودکارآمدی و نگرش مثبت بالا، فرآیند پذیرش را متوقف یا بی ثمر سازند. پنجم، تمرکز بر نقش دانش آموزان نشان داد که نگرش مثبت آنان پیامدهایی فراتر از پذیرش فناوری دارد و بر خودکارآمدی تحصیلی، خلاقیت شناختی و کیفیت تعاملات یادگیری تاثیر می گذارد. در مجموع، این پژوهش نتیجه می گیرد که پذیرش موفق پلتفرم های آموزش مجازی، مستلزم یک رویکرد یکپارچه و سیستمی است که به طور همزمان بر تقویت باورهای کارآمدی فردی، پرورش نگرش های مثبت، رفع موانع ساختاری سازمانی و توجه به نیازهای کاربران نهایی (دانش آموزان) متمرکز باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی دیجیتال ، پلتفرم های آموزش ، آموزش مجازی ، مدرسه