نقش روش تدریس ایفای نقش در افزایش یادگیری و درک بهتر دانش آموز

هدف این مطالعه بررسی تاثیر روش تدریس ایفای نقش بر یادگیری و درک بهتر دانش آموزان است. این روش یکی از روش های فعال آموزشی است که دانش آموزان را در موقعیت ها و سناریوهای واقعی یا شبیه سازی شده قرار می دهد و آن ها را به مشارکت فعال در فرآیند یادگیری ترغیب می کند. روش پژوهش به صورت توصیفی-تحلیلی و با بررسی مطالعات کتابخانه ای و مقالات مرتبط انجام شد تا مزایا، مراحل و چالش های ایفای نقش شناسایی شود.نتایج نشان می دهد که استفاده از این روش باعث افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت یادگیری عمیق و مفهومی، ارتقای مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، توسعه مهارت های اجتماعی و همکاری گروهی، و افزایش اعتماد به نفس و خودباوری می شود. همچنین، روش ایفای نقش موجب تثبیت یادگیری در حافظه بلندمدت و انتقال مفاهیم به موقعیت های واقعی می گردد. از طرف دیگر، چالش هایی مانند نیاز به زمان زیاد برای آماده سازی، نیاز به مهارت بالای معلم و مقاومت برخی دانش آموزان در مشارکت فعال نیز مشاهده شد.بنابراین، روش تدریس ایفای نقش یک رویکرد فعال و تجربه محور است که می تواند کیفیت یادگیری و درک مفاهیم را به شکل قابل توجهی بهبود بخشد و توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و رفتاری دانش آموزان را تسهیل نماید.

کلیدواژه ها:

دانش آموز ، روش تدریس ایفای نقش ، یادگیری ، چالش ها