بررسی نقش رضایت از زندگی براساس ارتباط والدین-فرزندان و تاب آوری روی میانجی گری سازگاری اجتماعی دانش آموزان دوره متوسطه اول شهرستان بروجرد

خانواده محیط اصلی و اولیه ای است که در آن دانش آموزان شکل می گیرند و نقش مهمی در پشتیبانی و رشد آنها دارد. بنابراین ، نقش خانواده در پشتیبانی و انتقال ارزشهای مثبت به دانش آموزان به موضوعی حیاتی تبدیل می شود .هدف از پژوهش حاضر پیش بینی رضایت از زندگی براساس ارتباط والدین-فرزندان و تابآوری با میانجیگری سازگاری اجتماعی بود. روش تحقیق مطالعه حاضر توصیفی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی بین الگوهای ارتباطی خانواده و تاب آوری با کیفیت زندگی دختران دانش آموز متوسطه اول شهرستان بروجردانجام شد. تجزیه و تحلیل یافته های پژوهش نشان داد که از بین الگوهای ارتباطی خانواده، بعد گفت و شنود پیش بینی کننده معنی داری برای تاب آوری محسوب می شود. هم چنین هر دو بعد گفت و شنود و همنوایی از الگوهای ارتباطی خانواده پیش بینی کننده معنی داری برای متغیر کیفیت زندگی محسوب می شوند. از سوی دیگر متغیر تاب آوری پیش بینی کننده معنی داری برای متغیر ملاک کیفیت زندگی است. یافته ها نشان از چندین عامل بود که نقش خانواده را در تاب آوری و سازگاری احتماعی دانش آموزان نشان میداد. این عوامل شامل جوعاطفی خانواده، حمایت عاطفی ، مراقبت حساس، الگوهای مثبت ، تعمید ارزشهای اجتماعی ، حل مسائل اجتماعی ، تقویت همکاری و همفکری، آموزش احترام به تفاوتها، انسجام خانواده و مدیریت خانواده می باشند. در مجموع می توان نتیجه گرفت که نقش خانواده در تقویت تاب آوری دانش آموزان بسیار مهم است و ایجاد فضای صمیمیت ، حمایت فعال، تقویت ارزشها، آموزش مهارتهای مقابله ، ایجاد تعاملات قوی و ایجاد محیط پشتیباندهی از جمله عواملی هستند که باعث تقویت تابآوری دانش آموزان می شوند. این اقدامات باعث افزایش اعتماد به نفس ، توانایی مدیریت استرس و مشکلات، و رشد شخصی و اجتماعی آنها می شود. بنابراین ، توجه خانواده به این نکات می تواند در ساخت جامعه ای قوی و تابآور نقش مهمی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

رابطه والد-فرزند ، تاب آوری ، سازگاری اجتماعی ، رضایت از زندگی ، دانش آموزان