یادگیری دیجیتال به مثابه بستر مراقبتی: بررسی تاثیر آن بر سلامت روان و باورهای توانمندی تحصیلی دانش آموزان

در سال های اخیر، گسترش یادگیری دیجیتال نه تنها ساختارهای آموزشی، بلکه ابعاد روان شناختی و سلامت یادگیرندگان را نیز به طور گسترده تحت تاثیر قرار داده است. یادگیری دیجیتال، در صورت طراحی و اجرای اصولی، می تواند به عنوان بستری حمایتی و مراقبتی، زمینه ساز تقویت بهزیستی روان شناختی و بازسازی باورهای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان باشد. باورهای خودکارآمدی، نقش مهمی در تنظیم رفتارهای یادگیری، مدیریت هیجانات تحصیلی و مقابله با فشارهای آموزشی ایفا می کنند و ارتباط تنگاتنگی با سلامت روان دانش آموزان دارند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش یادگیری دیجیتال در ارتقای بهزیستی روان شناختی و بازسازی باورهای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی (یا توصیفی–همبستگی) به بررسی رابطه میان مولفه های یادگیری دیجیتال (مانند دسترسی پذیری، تعامل پذیری، خودتنظیمی و بازخورد آموزشی) با سلامت روان، احساس شایستگی تحصیلی و ادراک توانمندی یادگیری دانش آموزان می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری دیجیتال مبتنی بر حمایت روانی و مراقبت آموزشی، می تواند موجب کاهش اضطراب تحصیلی، افزایش احساس کنترل بر فرایند یادگیری و تقویت باورهای خودکارآمدی شود. همچنین نتایج حاکی از آن است که توجه به ابعاد عاطفی و سلامت محور در طراحی محیط های یادگیری دیجیتال، نقش موثری در پایداری انگیزش و ارتقای کیفیت تجربه یادگیری دانش آموزان دارد. بر این اساس، تلفیق رویکردهای آموزشی دیجیتال با ملاحظات سلامت روان و مراقبت تربیتی، می تواند به عنوان راهبردی موثر در بهبود پیامدهای آموزشی و روان شناختی دانش آموزان مورد توجه نظام های آموزشی قرار گیرد.