بررسی استفاده از فناوری در آموزش و پیامدهای آن بر یادگیری، انگیزش و عملکرد دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی

با گسترش شتابان فناوری های دیجیتال، نظام های آموزشی در سراسر جهان با تحولی اساسی مواجه شده اند. این مقاله نظری با بهره گیری از یک چارچوب مفهومی تلفیقی، به بررسی نظام مند کاربرد فناوری در آموزش و پیامدهای چندبعدی آن بر یادگیری، انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی می پردازد. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که یکپارچه سازی موثر فناوری می تواند از طریق فراهم آوری محیط های تعاملی و شخصی سازی شده، عمق درک و retention مفاهیم را افزایش دهد (Mayer, ۲۰۲۰). همچنین، با ایجاد جذابیت و مرتبط ساختن محتوا با دنیای واقعی، بر انگیزش درونی و احساس کفایت دانش آموزان تاثیر مثبت می گذارد (Ryan & Deci, ۲۰۲۰). با این حال، تاثیرات فناوری یکنواخت نبوده و تحت تاثیر عواملی مانند کیفیت طراحی آموزشی، صلاحیت حرفه ای معلمان، دسترسی عادلانه و پشتیبانی مناسب است (Zheng et al., ۲۰۱۶). این مقاله با تلفیق دیدگاه های نظریه های یادگیری شناختی، خودتعیین گری و جامعه شناسی فناوری، چارچوبی ارائه می دهد که این تعامل پیچیده را مدل سازی می کند. این چارچوب نشان می دهد که چگونه فناوری از طریق واسطه گری متغیرهایی مانند کیفیت تعامل، بازخورد فوری و خودتنظیمی، بر پیامدهای نهایی عملکرد تحصیلی تاثیر می گذارد. درک این روابط به مربیان و سیاست گذاران کمک می کند تا از فناوری نه به عنوان یک الحاقیه، بلکه به عنوان یک جزء یکپارچه و تسهیل گر در اکوسیستم یادگیری استفاده کنند و در عین حال، با آگاهی از چالش های اجرایی و شکاف دیجیتالی، زمینه را برای تحقق حداکثر پتانسیل آن فراهم آورند.