نقش هوشمندسازی مدارس در تقویت فرایندهای تربیتی و تعاملات انسانی در محیط های آموزشی نوین

با پیشرفت فناوری های دیجیتال و تغییرات گسترده در نظام آموزشی، هوشمندسازی مدارس به یکی از محورهای تحول در آموزش و پرورش تبدیل شده است. این روند شامل بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، نرم افزارهای مدیریت یادگیری، شبکه های ارتباطی و محیط های تعاملی هوشمند است که هدف آن افزایش کیفیت آموزش، بهبود فرایندهای تربیتی و توسعه مهارت های اجتماعی و انسانی دانش آموزان می باشد. هوشمندسازی مدارس امکان دسترسی سریع به اطلاعات، شخصی سازی فرایند یادگیری و ایجاد محیط های تعاملی و مشارکتی را فراهم می کند و می تواند انگیزش دانش آموزان، همکاری گروهی، توانایی حل مسئله و مهارت های تفکر انتقادی را ارتقا دهد. با این حال، این تحول بدون مدیریت صحیح ممکن است تاثیرات منفی نیز بر تعاملات انسانی، روابط میان معلمان و دانش آموزان و مهارت های اجتماعی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوشمندسازی مدارس بر فرایندهای تربیتی و تعاملات انسانی طراحی شده است و از روش ترکیبی کمی و کیفی برای جمع آوری داده ها استفاده می کند. یافته ها نشان می دهند که هوشمندسازی مدارس، در صورت طراحی و اجرا با تمرکز بر تعامل انسانی و تربیت اخلاقی، می تواند محیط یادگیری فعال، مشارکتی و همیارانه ایجاد کند و مهارت های اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان را تقویت نماید. این مطالعه با ارائه چارچوبی جامع، پیامدهای مثبت و چالش های هوشمندسازی مدارس را تحلیل کرده و راهکارهایی برای سیاست گذاران و مدیران آموزشی ارائه می دهد تا هم از ظرفیت فناوری بهره مند شوند و هم تعاملات انسانی و فرایندهای تربیتی حفظ شود.