هوشمندسازی مدارس ابتدایی و بازتعریف تعاملات انسانی و فرایندهای تربیتی در آموزش معاصر

تحولات فناوری و ظهور ابزارهای دیجیتال در آموزش، امکان بازسازی محیط های یادگیری را فراهم کرده است و هوشمندسازی مدارس ابتدایی به عنوان یکی از مهم ترین مسیرهای نوین در نظام آموزشی مطرح شده است. هوشمندسازی مدارس شامل بهره گیری از تخته های هوشمند، نرم افزارهای مدیریت یادگیری، سیستم های آموزشی آنلاین و ابزارهای تعاملی است که هدف آن بهبود کیفیت یادگیری، افزایش انگیزش دانش آموزان ابتدایی و تقویت مهارت های اجتماعی و اخلاقی می باشد. این تغییرات نه تنها فرایند یاددهی–یادگیری را متحول کرده اند، بلکه نحوه تعامل معلمان و دانش آموزان و ارتباطات انسانی در محیط مدرسه را نیز تحت تاثیر قرار داده اند. با این حال، استفاده نادرست از فناوری و تمرکز صرف بر ابزارهای دیجیتال می تواند منجر به کاهش مهارت های اجتماعی، کم رنگ شدن تعامل انسانی و مشکلات تربیتی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوشمندسازی مدارس بر فرایندهای تربیتی و تعاملات انسانی طراحی شده است واز روش ترکیبی کمی و کیفی برای جمع آوری داده ها استفاده کرده است. یافته ها نشان می دهند که هوشمندسازی مدارس، در صورت مدیریت هدفمند و طراحی فعالیت های تعاملی، می تواند انگیزش یادگیری را افزایش داده، مهارت های همکاری و تفکر انتقادی دانش آموزان را تقویت کند و محیطی فعال، تعاملی و انسانی برای یادگیری ایجاد نماید. این مطالعه چارچوبی تحلیلی ارائه می دهد که مزایا، چالش ها و پیامدهای هوشمندسازی مدارس را در ارتقای فرایندهای تربیتی و تعاملات انسانی نشان می دهد.