توانمندی های هیجانی معلمان به عنوان پیشران کیفیت تربیتی: بازاندیشی در شکل گیری رفتارهای سازگارانه و پیشرفت آموزشی دانش آموزان

کیفیت آموزش در نظام های یاددهی–یادگیری معاصر دیگر صرفا به انتقال مفاهیم درسی محدود نمی شود، بلکه به طور فزاینده ای تحت تاثیر روابط انسانی، فضای عاطفی کلاس درس و شایستگی های هیجانی معلمان قرار دارد. یکی از مهم ترین عوامل موثر در این میان، هوش هیجانی معلمان است که شامل توانایی درک هیجان های فردی و بین فردی، تنظیم واکنش های عاطفی، همدلی با دانش آموزان و مدیریت موثر موقعیت های تنش زا می شود. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی به بررسی نقش توانمندی های هیجانی معلمان در بهبود رفتارهای اجتماعی، کاهش ناهنجاری های کلاسی و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. مرور یافته های پژوهشی نشان می دهد معلمانی که از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردارند، محیط های یادگیری حمایت گر، امن و انگیزشی تری ایجاد می کنند که در آن دانش آموزان احساس تعلق، خودکارآمدی و انگیزش بیشتری برای مشارکت فعال در فرآیند آموزش دارند. این شرایط نه تنها موجب بهبود نظم رفتاری و تعاملات مثبت کلاسی می شود، بلکه زمینه رشد شناختی پایدار و پیشرفت تحصیلی معنادار را نیز فراهم می آورد. همچنین شواهد علمی حاکی از آن است که آموزش مهارت های هیجانی به معلمان می تواند به کاهش فرسودگی شغلی، افزایش اثربخشی آموزشی و ارتقای سلامت روانی فضای مدرسه منجر شود. در مجموع، نتایج بر ضرورت توجه نظام مند به پرورش هوش هیجانی در برنامه های تربیت معلم و توسعه حرفه ای تاکید دارد و آن را به عنوان یکی از ارکان کلیدی تحول آموزشی معرفی می کند.