هوش عاطفی معلمان و معماری پنهان یادگیری: بازخوانی نقش هیجان ها در سامان دهی رفتار و شکوفایی تحصیلی دانش آموزان

نظام های آموزشی نوین بیش از هر زمان دیگری به این واقعیت رسیده اند که یادگیری موثر تنها محصول انتقال دانش شناختی نیست، بلکه به طور عمیق در بستر هیجانی کلاس درس شکل می گیرد. معلمان به عنوان طراحان اصلی این بستر عاطفی، با شیوه مدیریت هیجان ها، نوع تعامل با دانش آموزان و واکنش به چالش های رفتاری، مسیر رشد آموزشی را جهت دهی می کنند. هوش عاطفی معلمان مجموعه ای از توانایی ها شامل خودآگاهی هیجانی، تنظیم احساسات، همدلی، مهارت های ارتباطی و مقابله سازنده با فشارهای روانی است که می تواند کیفیت روابط آموزشی و پیامدهای یادگیری را به طور چشمگیری ارتقا دهد. پژوهش های متعدد نشان داده اند معلمانی که از سطح بالاتری از این توانمندی ها برخوردارند، محیط هایی امن، حمایت گر و انگیزشی ایجاد می کنند که در آن دانش آموزان احساس تعلق، آرامش روانی و اعتماد به توانایی های خود را تجربه می کنند. این شرایط زمینه ساز کاهش رفتارهای ناسازگارانه، افزایش تمرکز و مشارکت فعال در فعالیت های درسی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی می شود. افزون بر این، هوش عاطفی معلمان نقش مهمی در پیشگیری از فرسودگی شغلی و افزایش رضایت حرفه ای آنان دارد که خود به پایداری کیفیت آموزشی منجر می شود. در مجموع، توجه به پرورش مهارت های هیجانی معلمان نه تنها یک ضرورت تربیتی بلکه راهبردی اساسی برای تحول در کیفیت آموزش و پرورش محسوب می شود.