بررسی نقش آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی در بهبود رفتارهای بین فردی دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی در بهبود رفتارهای بین فردی دانش آموزان دوره ابتدایی شهرستان دالاهو در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. این پژوهش از نوع تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه آزمایش و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه های سوم تا ششم مدارس ابتدایی شهرستان دالاهو بود و نمونه شامل ۸۰ دانش آموز (۴۰ نفر گروه آزمایش و ۴۰ نفر گروه کنترل) به روش تصادفی چندمرحله ای انتخاب شد. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه رفتارهای بین فردی (SSRS) و برنامه آموزشی مهارت های هیجانی و اجتماعی بود. آموزش در ۸ جلسه دو ساعته با استفاده از فعالیت های گروهی، بازی های نقش آفرینی و تمرین های عملی انجام شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های t وابسته، t مستقل و تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی به طور معناداری رفتارهای بین فردی دانش آموزان را افزایش داده و رفتارهای ناسازگارانه را کاهش می دهد. همچنین ابعاد همدلی، همکاری و ابراز وجود بیشترین تغییرات مثبت را نشان دادند. بر اساس یافته ها، آموزش مهارت های هیجانی و اجتماعی به عنوان یک برنامه موثر پیشگیرانه و توانمندساز برای ارتقای سلامت روان و اجتماعی دانش آموزان توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های هیجانی ، مهارت های اجتماعی ، رفتارهای بین فردی ، دانش آموزان ابتدایی