اثربخشی آموزش جغرافیا مبتنی بر مسئله در ارتقای مهارت تحلیل مکانی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش جغرافیا مبتنی بر مسئله بر ارتقای مهارت تحلیل مکانی دانش آموزان دوره متوسطه دوم انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه دوم مدارس شهرستان کازرون، منطقه خشت و کمارج بود که نمونه ای از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه مهارت تحلیل مکانی بود که روایی آن به تایید متخصصان رسید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ در سطح مطلوبی به دست آمد. گروه آزمایش تحت آموزش جغرافیا مبتنی بر مسئله و گروه کنترل با روش سنتی آموزش دیدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های آماری استنباطی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر مسئله تاثیر معناداری بر ارتقای مهارت تحلیل مکانی دانش آموزان دارد و بین عملکرد گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تفاوت معناداری به نفع گروه آزمایش مشاهده شد. همچنین بیشترین میزان تاثیر این روش آموزشی مربوط به مولفه تحلیل روابط مکانی میان پدیده ها بود. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که به کارگیری آموزش جغرافیا مبتنی بر مسئله می تواند نقش موثری در بهبود کیفیت یادگیری و پرورش مهارت های تحلیلی و مکانی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر مسئله ، آموزش جغرافیا ، مهارت تحلیل مکانی ، دانش آموزان متوسطه دوم ، شهرستان کازرون