منابع اجتماعی و محیطی به عنوان محرک یادگیری موثر در مدارس

استفاده از منابع اجتماعی و محیطی در فرآیند یاددهی و یادگیری، یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که می تواند کیفیت آموزش و تعامل دانش آموزان با مفاهیم درسی را به شکل قابل توجهی بهبود بخشد. منابع جامعه شامل متخصصان، مراکز فرهنگی و علمی، کتابخانه ها، موزه ها، سازمان های محلی و فناوری های موجود در محیط اطراف مدارس هستند که فرصت های یادگیری عملی و تجربه ای را برای دانش آموزان فراهم می کنند. بهره گیری هدفمند از این منابع موجب افزایش انگیزه یادگیری، تقویت مهارت های اجتماعی، توسعه تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله در دانش آموزان می شود و یادگیری را فراتر از چارچوب سنتی کلاس می برد. همچنین، ادغام منابع جامعه با برنامه درسی به معلمان امکان می دهد روش های تدریس خود را غنی تر کنند و فعالیت های آموزشی متنوع، جذاب و کاربردی ارائه دهند. پژوهش های پیشین نشان می دهند که تعامل دانش آموزان با منابع جامعه موجب یادگیری عمیق تر، افزایش مشارکت و ارتقای توانمندی های عملی و اجتماعی آن ها می شود و می تواند مدرسه را به محیطی فعال و پویا تبدیل کند (احمدی، ۱۳۹۸). این مقاله با بررسی پیشینه پژوهشی و ارائه چارچوب نظری، نقش منابع اجتماعی و محیطی در بهبود یادگیری و تدریس را تحلیل کرده و راهکارهایی برای استفاده موثر از آن ها ارائه می دهد تا فرآیند یادگیری غنی، مشارکتی و کاربردی گردد.