بررسی ارتباط بین آموزش مهارت های اجتماعی و رفتارهای مثبت دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین آموزش مهارت های اجتماعی و رفتارهای مثبت دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس شهرستان لنگرود در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره ابتدایی مدارس دولتی شهرستان لنگرود بود که از میان آن ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، ۳۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های اجتماعی و پرسشنامه رفتارهای مثبت دانش آموزان بود که روایی آن ها به تایید متخصصان علوم تربیتی رسید و پایایی ابزارها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با بهره گیری از نرم افزار SPSS و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد بین آموزش مهارت های اجتماعی و رفتارهای مثبت دانش آموزان ابتدایی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد مولفه های مهارت های اجتماعی، به ویژه همکاری، خودکنترلی و ارتباط موثر، پیش بینی کننده های معناداری برای رفتارهای مثبت دانش آموزان هستند. بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های اجتماعی نقش مهمی در ارتقای رفتارهای مثبت، بهبود تعاملات اجتماعی و ایجاد محیط آموزشی مطلوب در مدارس ابتدایی دارد. ازاین رو، توجه نظام آموزشی به آموزش هدفمند مهارت های اجتماعی در برنامه های درسی دوره ابتدایی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های اجتماعی ، رفتارهای مثبت