نقش خودباوری تحصیلی در پیش بینی عملکرد و موفقیت آموزشی دانش آموزان

موفقیت تحصیلی دانش آموزان تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل شناختی، انگیزشی و روان شناختی قرار دارد که در این میان، خودباوری تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی یادگیری موثر، نقش تعیین کننده ای ایفا می کند. خودباوری تحصیلی به باور دانش آموز نسبت به توانایی های خود در انجام تکالیف آموزشی و مواجهه با چالش های تحصیلی اشاره دارد و می تواند جهت گیری، میزان تلاش و پایداری او را در فرایند یادگیری شکل دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودباوری تحصیلی در پیش بینی عملکرد و موفقیت آموزشی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–همبستگی (یا توصیفی–تحلیلی) و با بهره گیری از ابزارهای استاندارد سنجش خودباوری تحصیلی و شاخص های عملکرد درسی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بین خودباوری تحصیلی و موفقیت آموزشی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که دانش آموزان برخوردار از سطح بالاتر خودباوری، عملکرد تحصیلی بهتری از خود نشان داده و در مواجهه با مشکلات آموزشی از پشتکار و انگیزش بیشتری برخوردارند. همچنین نتایج حاکی از آن است که خودباوری تحصیلی می تواند به عنوان متغیری پیش بین، نقش موثری در تبیین تفاوت های فردی در پیشرفت تحصیلی ایفا کند. بر اساس یافته های پژوهش، توجه به تقویت خودباوری تحصیلی دانش آموزان از طریق راهبردهای آموزشی مناسب، بازخورد سازنده و حمایت روانی–آموزشی، می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری و افزایش موفقیت تحصیلی در نظام های آموزشی منجر شود. فعالیت های فرهنگی، فعالیت های اجتماعی، مهارت های دانش آموزان، توسعه شناختی، رشد اجتماعی