محیط روانی مدرسه و نقش آن در شکل گیری سبک ها و گرایش های یادگیری دانش آموزان

محیط مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین بسترهای تربیتی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش ها، انگیزش و الگوهای یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. بسترهای روانی–تربیتی مدرسه شامل عواملی نظیر احساس امنیت روانی، حمایت عاطفی، کیفیت روابط معلم–دانش آموز، جو یادگیری و ادراک دانش آموزان از فضای آموزشی است که می تواند جهت گیری های یادگیری آنان را به طور معناداری تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش مولفه های روان شناختی محیط مدرسه در جهت دهی به الگوهای یادگیری دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–همبستگی (یا توصیفی–تحلیلی) به بررسی رابطه میان مولفه های محیط روانی مدرسه و گرایش های یادگیری از جمله یادگیری عمیق، سطحی، خودتنظیم شونده و انگیزش محور می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که محیط های آموزشی برخوردار از جو روانی مثبت، تعامل سازنده و حمایت آموزشی، زمینه ساز شکل گیری گرایش های یادگیری فعال و معنادار در دانش آموزان هستند. در مقابل، محیط های آموزشی نامطلوب می توانند موجب کاهش انگیزش، افت تمرکز و گرایش به یادگیری سطحی شوند. نتایج همچنین بیانگر آن است که ادراک مثبت دانش آموزان از فضای مدرسه، نقش واسطه ای مهمی در تقویت مسئولیت پذیری یادگیری و پایداری فرایند یادگیری ایفا می کند. بر اساس یافته ها، بهبود مولفه های روان شناختی محیط مدرسه می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای کیفیت یادگیری و رشد همه جانبه دانش آموزان مورد توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.