بررسی مقایسه اثربخشی مدل های بازخورددهی نظام مند بر چرخه ی بهبود مستمر عملکرد کلاسی دانش آموزان

ارائه بازخورد نظام مند به عنوان یکی از موثرترین عوامل در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان شناخته شده است (هاتی و تیمپرلی، ۲۰۰۷). با این حال، اثربخشی مدل های مختلف بازخورددهی در تسهیل چرخه بهبود مستمر عملکرد کلاسی، کمتر مورد مقایسه نظام مند قرار گرفته است. این مقاله با هدف بررسی مقایسه ای اثربخشی مدل های شاخص بازخورد نظام مند در چارچوب چرخه بهبود مستمر عملکرد کلاسی دانش آموزان نگاشته شده است. روش تحقیق، تحلیل مفهومی و مرور نظام مند ادبیات با رویکردی تلفیقی است. در این راستا، مدل هایی همچون بازخورد تشریحی مبتنی بر معیار، بازخورد خودتنظیمی، و بازخورد همتایان در بستر چرخه های بهبود مستمر (مانند چرخه دمینگ) مورد تحلیل قرار می گیرند. یافته های مفهومی مقاله نشان می دهد که اگرچه همه مدل ها می توانند در شرایط خاصی موثر واقع شوند، اما اثربخشی آن ها به عواملی مانند مرحله چرخه بهبود، ویژگی های دانش آموزان و بافت کلاسی وابسته است. به طور مشخص، بازخورد تشریحی مبتنی بر معیار در مرحله «بررسی» چرخه بهبود، و بازخورد خودتنظیمی در مرحله «اقدام» اثربخشی بیشتری نشان می دهند (نیکول و مکنزی، ۲۰۰۸). این مقاله در نهایت چارچوب مفهومی تلفیقی را پیشنهاد می دهد که با تلفیق نقاط قوت مدل های مختلف، راهبردهای انعطاف پذیری را برای معلمان در جهت بهینه سازی چرخه بهبود مستمر عملکرد دانش آموزان ارائه می کند. کاربست این چارچوب می تواند به ارتقای کیفیت تدریس-یادگیری و نهادینه سازی فرهنگ بهبود مستمر در کلاس درس بینجامد.واژگان کلیدی: بازخورد نظام مند، بهبود مستمر عملکرد، چرخه بهبود، عملکرد تحصیلی، مدل های بازخورد، ارزیابی کلاسی.