بررسی جایگاه فناوری در شخصی سازی یادگیری دانش آموزان با توجه به تفاوت های فردی و سبک های یادگیری

شخصی سازی یادگیری به عنوان پارادایمی نوظهور در تعلیم و تربیت، به دنبال همسوسازی تجارب آموزشی با نیازها، علائق، سرعت یادگیری و سبک های شناختی منحصربه فرد هر دانش آموز است. با این حال، اجرای موثر این رویکرد در کلاس های درس سنتی با جمعیت دانش آموزی متنوع، همواره با چالش های عملیاتی جدی مواجه بوده است. ظهور فناوری های دیجیتال پیشرفته، امکان گذر از محدودیت های گذشته و تحقق عینی تر شخصی سازی یادگیری را فراهم ساخته است. این مقاله نظری با هدف بررسی جایگاه فناوری در شخصی سازی یادگیری دانش آموزان با توجه به تفاوت های فردی و سبک های یادگیری و ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی نگاشته شده است. مقاله استدلال می کند که فناوری، نه به عنوان یک ابزار مکمل، بلکه به مثابه یک سازه واسطه ای تحول آفرین عمل می کند که از طریق سه قابلیت کلیدی—گردآوری و تحلیل داده های یادگیری، ارائه محتوا و مسیرهای یادگیری انعطاف پذیر، و تسهیل بازخورد سازنده و به هنگام—می تواند شکاف بین الزامات نظری شخصی سازی و امکان پذیری عملی آن را پر کند. چارچوب پیشنهادی، تعامل پویای بین سه حوزه تفاوت های فردی (شامل سبک های یادگیری، هوش های چندگانه، و سطوح آمادگی)، فناوری های آموزشی (از سیستم های مدیریت یادگیری هوشمند تا پلتفرم های تطبیقی)، و مولفه های طراحی آموزشی شخصی شده را ترسیم می نماید. این مقاله در نهایت به کاربردهای عملی این چارچوب در طراحی محیط های یادگیری، مزایا و چالش های پیش رو، و چشم اندازهای پژوهشی آینده می پردازد.واژگان کلیدی: شخصی سازی یادگیری، فناوری آموزشی، تفاوت های فردی، سبک های یادگیری، سیستم های یادگیری تطبیقی، داده های یادگیری، چارچوب مفهومی.