بررسی تاثیر فناوری آموزشی بر انگیزش، مشارکت و تعامل دانش آموزان در کلاس های درس و فعالیت های یادگیری

پیشرفت های فناوری آموزشی، تحولات چشمگیری در عرصه تعلیم و تربیت ایجاد کرده و بررسی تاثیر آن بر متغیرهای کلیدی انگیزش، مشارکت و تعامل دانش آموزان به یک حوزه پژوهی حیاتی تبدیل شده است. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی، به بررسی سازوکارهای تاثیر فناوری های آموزشی نوین بر این سه مولفه می پردازد. با مرور نظام مند ادبیات، نشان داده می شود که ابزارهایی چون محیط های یادگیری تعاملی، شبیه سازها، بازی های آموزشی، و پلتفرم های مشارکتی، از طریق شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد فوری، ایجاد حس کنجکاوی و تسهیل همکاری، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر انگیزش درونی و بیرونی فراگیران اثر می گذارند. افزایش تعامل دانش آموز با محتوا، معلم و همکلاسی ها از دیگر دستاوردهای این فناوری هاست که به نوبه خود مشارکت فعال تر آنان در فرآیند یادگیری را در پی دارد. چارچوب مفهومی پیشنهادی این مقاله، با تلفیق اصول نظریه های شناختی-اجتماعی، خودتعیین گری و ارتباطگرایی، روابط بین این متغیرها را مدل سازی کرده و نقش واسطه ای تعامل و مشارکت در تقویت انگیزش را تبیین می کند. در نهایت، کاربرد این چارچوب در طراحی محیط های یادگیری غنی از فناوری و همچنین مزایا و چالش های پیش رو مورد بحث قرار می گیرد. یافته ها حاکی از آن است که بکارگیری هدفمند و متناسب فناوری آموزشی، با ایجاد تجربیات یادگیری جذاب و معنادار، می تواند به بهبود کیفیت تعاملات و عملکرد تحصیلی بینجامد.واژگان کلیدی: فناوری آموزشی، انگیزش تحصیلی، مشارکت دانش آموزان، تعامل در یادگیری، چارچوب مفهومی.