بررسی فرصت ها و چالش های به کارگیری فناوری در آموزش دانش آموزان با تاکید بر زیرساخت ها، منابع و مهارت های معلمان

ادغام فناوری در نظام های آموزشی به عنوان یک ضرورت انکارناپذیر عصر دیجیتال، علاوه بر ایجاد فرصت های تحول آفرین، با چالش های زیرساختی، منابعی و انسانی قابل توجهی روبرو است. این مقاله نظری با هدف تحلیل نظام مند این فرصت ها و چالش ها، با تاکید ویژه بر سه رکن حیاتی «زیرساخت های فنی و دسترسی»، «منابع و محتوای دیجیتال» و «مهارت های حرفه ای معلمان» نگاشته شده است. از یک سو، فناوری با فراهم آوردن امکان دسترسی به منابع آموزشی نامحدود و به روز، امکان شخصی سازی تجارب یادگیری، تسهیل آموزش تعاملی و مشارکتی، و توسعه مهارت های ضروری قرن بیست ویکم، فرصتی بی بدیل برای ارتقای کیفیت، عدالت و کارایی آموزش ایجاد می کند. از سوی دیگر، نابرابری عمیق در دسترسی به زیرساخت های پایه (مانند اینترنت پرسرعت و دستگاه های مناسب)، کمبود منابع دیجیتال باکیفیت، بومی سازی نشده و همسو با برنامه درسی، و شکاف مهارتی معلمان در حوزه «دانش فناورانه-پداگوژیکی محتوا» (TPACK) مهم ترین موانع تحقق این وعده ها هستند. استدلال مقاله بر این پایه استوار است که موفقیت در یکپارچه سازی معنادار فناوری، مستلزم عبور از نگاهی تجهیزمحور و اتخاذ رویکردی کل نگر و سیستماتیک است. در این رویکرد، سرمایه گذاری همزمان و متوازن در توسعه زیرساخت عادلانه، تولید محتوای دیجیتال اثربخش، و بازطراحی برنامه های تربیت و توسعه حرفه ای معلمان، نه به عنوان گزینه هایی مجزا، بلکه به عنوان اجزای به هم پیوسته یک اکوسیستم یادگیری دیجیتال ضروری است. غفلت از هر یک از این ارکان، پیاده سازی فناوری را با شکست یا نتایج سطحی مواجه خواهد ساخت.واژگان کلیدی: فناوری در آموزش، یکپارچه سازی فناوری، زیرساخت های آموزشی، منابع دیجیتال، دانش فناورانه-پداگوژیکی محتوا (TPACK)، عدالت آموزشی.