بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر فناوری بر پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی و نگرش دانش آموزان نسبت به یادگیری

در عصر دیجیتال کنونی، ادغام فناوری در نظام های آموزشی به عنوان یک تحول اجتناب ناپذیر، تاثیرات عمیقی بر فرآیند یاددهی-یادگیری داشته است. این مقاله نظری با هدف ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی، به بررسی نظام مند تاثیرات آموزش مبتنی بر فناوری بر سه متغیر کلیدی پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی و نگرش دانش آموزان نسبت به یادگیری می پردازد. با مرور ادبیات پژوهشی مشخص می شود که اگرچه فناوری فرصت های جدیدی برای تعلیم و تعلم ایجاد کرده است، اما یافته ها درباره تاثیر آن بر پیامدهای مختلف تحصیلی و نگرشی یکدست نیستند. به طور مثال، برخی مطالعات نشان می دهند آموزش مبتنی بر فناوری می تواند بر انگیزش و پشتکار تحصیلی تاثیر معنادار بگذارد، درحالی که تحقیقات دیگر رابطه معناداری بین نگرش به فناوری اطلاعات و پیشرفت تحصیلی گزارش نمی دهند. این چارچوب مفهومی با تلفیق دیدگاه های نظری مانند یادگیری ارتباطی (کانکتیویسم) که بر یادگیری از طریق شبکه ها و ارتباطات دیجیتال تاکید دارد، و نظریه خودکارآمدی بندورا، روابط پویا بین ویژگی های فناوری (مانند قابلیت تعامل، دسترسی و انعطاف پذیری)، واسطه های روان شناختی (نگرش و خودکارآمدی) و پیامد نهایی (پیشرفت تحصیلی) را ترسیم می کند. کاربرد این چارچوب برای مربیان و طراحان برنامه های درسی، انتخاب و پیاده سازی آگاهانه تر فناوری های آموزشی را ممکن ساخته و با تمرکز همزمان بر بعد فنی و شناختی-عاطفی یادگیری، راه را برای پژوهش های آتی و بهبود عملکرد تحصیلی هموار می سازد.واژگان کلیدی: آموزش مبتنی بر فناوری، پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی، نگرش به یادگیری، چارچوب مفهومی، یادگیری ارتباطی (Connectivism).